لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در این مقاله، ابتدا روند مدلسازی تورق ناشی از فرآیند دریل کاری سنتی با مته دریل پیچشی در چندلایه های کامپوزیتی در بستر اجزاء محدود، شرح داده شده و نتایج دریل کاری در یک چندلایه بررسی می گردد. سپس رفتار مکانیکی این چندلایه حاوی تورق، تحت بارگذاری تک محوری مورد مطالعه قرار گرفته و نتایج تحلیل حاضر با ادبیات موجود مورد مقایسه قرار می گیرد. برای این تحلیل، ویژگی ها و رفتار مکانیکی و استحکامی لایه های کامپوزیت به ترتیب با نگارش قوانین ساختاری مواد ناهمسانگرد و معیار آسیب هاشین، در قالب زیرروال وی یومت در نرم افزار آباکوس به لایه ها اختصاص داده می شود. به منظور پایش پدیده تورق، بین لایه ها از المان های چسبندۀ تابع قانونِ کشش-جدایش دو خطی استفاده می شود. بین نتایج تحلیل اجزاء محدود حاضر و نتایج پژوهش های پیشین تطابق خوبی برقرار است. در ادامه، رفتار چندلایه کامپوزیتی سوراخدار حاوی تورق اولیه ناشی از دریل کاری، تحت بار کششی و فشاری مورد بررسی قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد در حالتی که تورق اولیه در اطراف سوراخ اعمال شود، نسبت به حالتی که صفحه سوراخدار بدون توجه به تورق اولیه تحلیل شود، استحکام کششی و فشاری قطعه به ترتیب به طور میانگین به میزان5. 5 و 19. 5درصد کاهش یافته است. هر چه اندازه ناحیه تورق بیشتر باشد، افت استحکام نیز بیشتر خواهد بود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

بتن های سبک به علت پایین بودن وزن مخصوص اشان از مقاومت کم تری نسبت به سایر بتن ها برخوردارند، این مقاله به بررسی اثر سیلیس الیافی نانو و میکرو و ماکروی استخراج شده از کانی مربوطه بر خصوصیت های مکانیکی بتن سبک، شامل مقاومت فشاری و مقاومت کششی می پردازد که به دلیل ریخت شناسی ای که دارند می توانند در بهبود خواص پیش گفته تأثیر داشته باشند. نتیجه های به دست آمده نشان از بهبود خصوصیت های مکانیکی بتن سبک به ازای استفاده از نانوسیلیس تا %4 وزن سیمان می دهد. در اثر ترکیب نانو با میکرو سیلیس و تأثیر آن در خصوصیت مکانیکی بتن ها مشخص شد که بالاترین مقاومت فشاری در استفاده از %2 نانوسیلیس و %8 میکروسیلیس حاصل می شود. ولی ترکیب نانوسیلیس با درصدهای بیش تر از %8 میکروسیلیس باعث کاهش خواص مکانیکی نمونه می شود. هم چنین اختلاط ماکروسیلیس در بتن تا %25 باعث افزایش مقدار مقاومت های کششی و فشاری می شود.

پوسته های نازک تقویت شده با سازه های مشبک به طور گسترده ای در صنایع متعدد مهندسی به کار گرفته می شوند. بررسی رفتار پایداری سازه های مشبک و تعیین بار کمانشی آنها تحت بار فشاری، مساله ای است که تا کنون مورد توجه بسیاری از محققین بوده و مطالعات گسترده ای در این حوزه صورت پذیرفته است. در این مقاله شبکه جدیدی با نام دایاکیوب معرفی شده و رفتار کمانشی آن ارزیابی می شود. بدین منظور، ابتدا رفتار کمانشی 5 نوع پانل تخت مشبک رایج شامل ساختارهای شش ضلعی، مثلثی، مربعی، لوزی و کاژومه تحت بار محوری فشاری مورد بررسی می گیرد و رفتار آنها با شبکه دایاکیوب مقایسه می شود. تاثیر چگالی شبکه به کار رفته در هر یک از ساختارها بر بار کمانشی این سازه ها در شرایط مرزی گوناگون تحلیل می شود. با توجه به تفاوت جرم نمونه ها از پارامتر بار بحرانی ویژه (نسبت بار کمانش به جرم سازه) برای مقایسه رفتار کمانشی پانل ها استفاده می شود. با استفاده از مدل سازی اجزای محدود و تحلیل عددی، شبکه ای که دارای بالاترین بار کمانشی در هر شرایط مرزی است مشخص می گردد. نتایج نشان می دهد در صورتی که لبه های بار گذاری نشده در پانل های مشبک دارای تکیه گاه ساده باشند، شبکه جدید دایاکیوب دارای بالاترین پایداری کمانشی در مقایسه با سایر ساختارها خواهد بود. در نهایت، صحت نتایج عددی بدست آمده برای دو نمونه از ساختارها شامل شبکه شش ضلعی و دایاکیوب به صورت تجربی مورد آزمایش قرار گرفته و صحت نتایج عددی تایید می گردد.

بتن پودری (RPC) از جمله بتن های فوق توانمند (UHPC) با ویژگی های فیزیکی و مکانیکی برتر است. RPC با بهره گیری از سیمان و مصالح پودری بسیار ریز دانه شامل ماسه کوارتزی، میکروسیلیس، مقادیر کم نسبت آب به سیمان و استفاده از فوق روان کننده تولید می-شود. نتایج آزمایش های انجام شده به منظور استخراج طرح اختلاط بهینه برای بتن پودری نشان می دهد که نسبت آب به مصالح پودری (W/B) که متناظر با حداکثر مقاومت فشاری است برابر با 15/0 بوده که مربوط به طرح اختلاط با نسبت فوق روان کننده به سیمان (SP/C) برابر با 3 درصد است. دیر زمانی است که ایده اضافه کردن الیاف به انواع مختلف بتن به منظور بهبود ویژگی های فیزیکی و مکانیکی آن مورد توجه قرار گرفته است. در این پژوهش تاثیر افزودن الیاف فولادی بر مقاومت فشاری و کششی RPC با انجام آزمایش هایی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج حاصل از آزمایش بیانگر آن است که میانگین مقاومت فشاری نمونه های با 1، 2 و 3 درصد حجمی از الیاف، به ترتیب افزایشی در حدود 6، 20 و 5 درصد نسبت به نمونه های بدون الیاف را نشان می دهد. این افزایش در مقاومت کششی به ترتیب مشابه برابر 46، 73 و 66 درصد می باشد.

در این پژوهش تاثیر مسلح سازی آسفالت با کنف بافته، بر مقاومت فشاری و کششی، ارزیابی شده است. برای ارزیابی مخلوطهای آسفالتی و کنترل کیفیت آنها، نمونه های مختلفی از آسفالت غیرمسلح و مسلح به کنف بافته با دانه بندی، درصد قیر و درصد شکستگی متفاوت ساخته شد و تحت آزمایشهای مارشال، کشش غیرمستقیم، تک محوری و سه محوری ویم قرار گرفت. آزمایش مارشال، به منظور بررسی تأثیر استفاده از کنف بر مقادیر معیارهای مارشال انجام شد تا اطمینان حاصل شود که مسلح شدن آسفالت به کنف، هیچگونه تاثیر منفی بر این معیارها ـ که در کشور برای طراحی و اجرای مخلوط های آسفالتی مورد استفاده قرار می گیرند ـ ندارد. آزمایش کشش غیرمستقیم برای تعیین مقاومت کششی آسفالت مسلح به کنف بافته و مقایسه با آسفالت غیرمسلح با همان مشخصات انجام شد. همچنین آزمایش فشاری تک محوری به منظور بررسی تاثیر استفاده از کنف بر مقاومت فشاری آسفالت انجام شد. ارزیابی نتایج آزمایشها، افزایش قابل توجهی را در مقاومت کششی آسفالت مسلح به کنف بافته نسبت به آسفالت معمولی نشان می دهد. این موضوع با انجام آزمایش سه محوری ویم نیز بررسی و تایید شد.